niedziela, 8 czerwca 2014

Świt



Kabanos otarł pot z czoła i głośno wypuścił powietrze. Miał już dosyć tej niekończącej się wędrówki. Chaszcze stawały się coraz gęstsze, a upał nasilał się z każdą minutą. Do tego, trzeba było uważać, żeby nie podeptać dziwnych małych zwierząt zajmujących niemalże każdy centymetr trawy. Chłopak wolał nie ryzykować pogryzienia w przeciwieństwie do starca, który beztrosko gniótł stworzenia, skacząc na jednej nodze, i zupełnie nie zwracał na nic uwagi.
Kabanos przystanął i oparł pulchne dłonie na udach. Nie miał już siły iść dalej. W sumie może nie byłoby to aż tak męczące, gdyby nie jego wiekowy towarzysz wyjący wymyślane na bieżąco piosenki.
­­­­­­­­­­­­– Okonie wchodzą pod górę, bo za dużo książek! La, la, la! – Śpiewał szaleniec, zagłębiając się coraz bardziej w dżunglę. Nawet nie zauważył, że chłopak stanął.
 Może to jest jakieś wyjście…
 Kabanos odczekał moment. Śpiew stawał się coraz cichszy i cichszy, aż w końcu został zagłuszony przez odgłosy zwierząt. Chłopak nie mógł powstrzymać lekkiego uśmiechu cisnącego mu się na usta. Nareszcie chwila spokoju.
Nagle coś z całej siły uderzyło go w skroń.
– Ała! – Wrzasnął zaskoczony.
– La, la, la! – Z plątaniny roślin wyłonił się staruch, nadal skacząc na jednej nodze i ciskając czymś w stronę Kabanosa.
Chłopak zaczął rozmasowywać sobie czoło, z przykrością stwierdzając, że jutro jego twarz będzie zdobić piękny, fioletowy siniak.
– Przestań! – Krzyknął, ale nie odniosło to żadnego skutku.
 Po kilku próbach powstrzymania starego wariata dotarło do niego, że się z nim nie dogada. Nie ma mowy.
 Westchnął i sięgnął po okrągły, pomarszczony owoc leżący u jego stóp. Kształtem podobny trochę do orzecha. Miał miękką skórę pokrytą małymi włoskami, a w świetle porannego słońca mienił się na niebiesko.
Kabanos spojrzał w stronę towarzysza, który ze smakiem objadał się niby-orzechami, nie przestając nimi rzucać.
– Co jest, Baranie? Dlaczego nie jesz? – Spytał tamten, przy okazji wypluwając, na wpół przerzuty miąższ.
– Jakoś nie mam ochoty… – Odpowiedział chłopak, niepewnie spoglądając na trzymany w dłoni owoc. – A tak w ogóle to nazywam się Kabanos, a nie Baran.
– Kabanos… kabanosy z barana czy baran z kabanosów – Stwierdził starzec.
– A ty? Jak masz na imię?
- Jestem Trzmiel.


~~


Łania stała, z przerażeniem wpatrując się w leżącego Szakala. Była jak zahipnotyzowana, nie mogła się poruszyć. Po chwili, która wydawała jej się wiecznością, usłyszała za sobą kroki paru osób.
Jedną z nich była Hiena. Na widok leżącego brata zakryła usta dłońmi i natychmiast się przy nim znalazła.
– Co ci się stało? Odpowiedz mi, proszę… – błagała, potrząsając nim lekko, ale Szakal tylko zamrugał i mruknął coś pod nosem.
 Tuńczyk i Skorpion kucnęli obok i przekręcili go na plecy, a Żmija zerwała z rosnącego obok drzewa duży, rozłożysty liść i otarła nim włosy i twarz chłopaka. Wilczycy i Pumy nie było. Na szczęście.
Łania nadal stała, bijąc się z myślami. Uciec czy zostać? Jednak trwało to tylko krótką chwilę. Dziewczyna potrząsnęła lekko głową i uklękła przy Szakalu, nie wiedząc, na co mogłaby się przydać.
 Hiena rozpłakała się, tuląc się do brata i gładząc go po rudawych włosach. Po jej zaczerwienionych, piegowatych policzkach płynęły łzy, skapując na pierś chłopaka.
 Łanię ukłuło poczucie winy. Przebiegło jej przez myśl, że może to przez wczorajszą kłótnię, spowodowaną przez jej osobę… Uniosła wzrok na opartego o drzewo Tukana, którego wcześniej nie zauważyła. Jego oczy zdawały się być ciemniejsze niż zawsze, tęczówki niemal zlewały się ze źrenicami. Wpatrywał się gdzieś w przestrzeń ponad drzewami. Na pierwszy rzut oka widać było, że jest mocno przygnębiony.
Nagle Szakal otworzył szeroko oczy i uniósł się na łokciach, wciągając łapczywie powietrze. Natychmiast zaczął kaszleć, jakby się nim zakrztusił, i przewrócił się na prawy bok.
– Szakal!
– Nic mi nie jest – wybełkotał, po chwili odwrócił się i zwymiotował, po czym dodał cichym, zachrypniętym głosem: – Pić…
– Przynieś wodę – poleciła Żmija Łani, a ta bez wahania pobiegła w stronę zawalonego budynku.


~~


Kia cicho skradała się wśród drzew. Co chwilę spoglądała w dół, żeby nie nadepnąć przez przypadek na żadną gałązkę. Bezszelestnie zbliżała się do celu. Była coraz bliżej i bliżej…
– No nie – westchnęła, kiedy ogromny, kolorowy motyl poderwał się w powietrze i z cichym trzepotem skrzydeł odleciał. Kolejne ,,łowy” zakończyły się niepowodzeniem. Szkoda… był taki piękny.
Dziewczynie znudziły się dalsze próby schwytania urokliwych owadów, więc postanowiła znaleźć sobie jakieś inne zajęcie. Park miejski wyglądał wspaniale o poranku. Wokół rozbrzmiewały odgłosy podobne do tych w sklepie zoologicznym ale tutaj były o wiele głośniejsze i brzmiały piękniej. Trochę jak pieśń. Liście… drzew… tak, drzew – Wilczyca chyba właśnie tak je nazwała – tworzyły zielony baldachim przykrywający wszystko dookoła. Wokół… pni owinięte były długie, cienkie pnącza, ze śmiesznymi, małymi trąbkami z żółtymi wąsami w środku. Puma stwierdziła, że to kwiaty, z których później robią się owoce takie jak truskawki albo banany. Oprócz tych dziwacznych roślin było też wiele innych, równie interesujących, ale te Kii podobały się najbardziej.
- Ach! – Krzyknęła, kiedy drogę zagrodził jej mały zwierzak pokryty jasnymi włoskami, lecz zaraz roześmiała się głośno.
 Przerażone stworzenie czmychnęło w krzaki. Jego pyszczek był wykrzywiony i  wyglądał, jakby ktoś uderzył go przypinką do roweru. W tym właśnie przypominał trochę Peugeota, jej młodszego brata. Zarówno on jak i owo zwierzątko nie grzeszyli urodą. Kia prawie od razu zamilkła.
Jej brata, podobnie jak zwierzaka, porastało delikatne, jasne futerko, nawet na twarzy z mocno wysuniętą szczęką. Peugeot bardziej przypominał małpkę niż człowieka, ale pomimo tego był bardzo miły. Rzadko się odzywał, kiedy to robił, mówił cichym, ledwo słyszalnym głosem. Gdy byli młodsi, Kia często spała w jego samochodzie, bo razem mniej bali się ciemności.
Opuszczając parking, dziewczyna nawet nie podejrzewała, że będzie tak tęsknić za rodziną. Za matką, jedną z czterech żon jej ojca. Za maleńką Mercedes, która dopiero uczyła się chodzić. Za ciemnoskórą Toyotą. Za Suzuki, jedyną z sióstr, która miała takie same kręcone włosy jak ona. Za Ładą o zaraźliwym śmiechu i burzy jasnych loków. Za Amuzą, z którą często bywała w sklepie zoologicznym. Nawet za ojcem. – królem, który wysłał ją na tę misję. Wiedziała, że jej nie potrzebował, nie darzył jakimś szczególnym uczuciem. W końcu była tylko jedną z wielu jego córek. Ale i tak za nim tęskniła.
Istniał jednak ktoś, czyjego towarzystwa Kia wyrzekła się z przyjemnością. Jej starszy brat Volkswagen. Miał czarne włosy i ostre rysy twarzy. Zdaniem Kii był bardzo przystojny. I bardzo okrutny. Pamiętała, że kiedyś przyłapał ją na bawieniu się jego zabawką – kawałkiem opony, który przypominał człowieka. Nic nie powiedział, tylko z całej siły kopnął ją w twarz. Z rozciętej wargi trysnęła krew, a dziewczyna leżała na podłodze, nie do końca rozumiejąc, co się stało. Wtedy Volkswagen podszedł do niej i zacisnął ręce na jej szyi. Próbowała go zrzucić, ale słabość jej to uniemożliwiała. Kia była pewna, że zabiłby ją wtedy, gdyby nie przyszła jego matka i nie powiedziała mu, że nie może tak traktować swojej siostry. Co prawda przestał dusić, ale kopnął parę razy i stwierdził, że nie jest jego siostrą, tylko córką innej kobiety ojca. A potem splunął i odszedł. Sadystyczne skłonności Volkswagena przejawiały się jeszcze kilkakrotnie.
Kia wyrwała się z zamyślenia i spostrzegła, że stoi w wodzie. Nie zauważyła, że pod trawą nie ma gruntu. Szeroki uśmiech wypełzł jej na usta. Woda była cudowna.
 Dziewczyna ostrożnie rozchyliła wysoką trawę i zobaczyła olbrzymie srebrzyste pole – jezioro. Zafascynowana, nie zważając na to, że moczy ubranie, popędziła w wodę. I nagle pośliznęła się na mulistym dnie i straciła równowagę.
 W oczy i nozdrza uderzyła chłodna woda. Z przerażenia czarnowłosa spróbowała zaczerpnąć powietrza i zakrztusiła się. Zaczęła młócić rękami i nogami, starając się wypłynąć na powierzchnię. Udało jej się parę razy wynurzyć nad powierzchnię, by krzyknąć, i po chwili znów znajdowała się pod wodą. Ciecz wdzierała się do ust, uszu i nosa. Każdy wymach rękami pozbawiał ją sił. Jej walka dobiegała końca i Kia to wiedziała. Miała ochotę się poddać.
Wtedy czyjeś silne ręce pociągnęły ją za włosy i nagle dziewczyna znów mogła oddychać. W oczy biło światło, po twarzy spływała woda, a Kia nie przestawała krzyczeć... bo przecież była podnoszona za włosy.
Po chwili ktoś złapał ją w pasie i doholował na brzeg. Kia padła na plecy na trawę i uspokoiła oddech. Obok niej leżała przemoczona i też ciężko dysząca Lwica.
 Przed chwilą Kia mogła umrzeć. To byłby koniec jej przygody. Łzy popłynęły jej strumieniami po policzkach, twarz wykrzywiła się w grymasie, a z gardła wydobył się histeryczny szloch.
Lwica ze zdziwieniem spojrzała na płaczącą dziewczynę, której sklejone loki leżały czarną breją wokół głowy. Kobieta niezręcznie uniosła rękę, by poklepać ją po głowie – taki gest wydał jej się właściwy. Kia przylgnęła do Lwicy, wtulając twarz pod jej pachę i nadal spazmatyczne szlochając.
– Już dobrze, dobrze… – Powiedziała blondynka. – Przestań się smarkać. Już nic ci nie grozi.
– Dzięku-kuję – wydobył się przerywany i stłumiony głos spod pachy Lwicy.
 To całkowicie zbiło kobietę z tropu, więc postanowiła zachować milczenie i pozwolić małej się wypłakać. Nawet nie zauważyła, jak obie zasnęły.
Nad brzegiem jeziora, pośród śpiewu ptaków i szumu dżungli, leżała muskularna blondynka, przytulająca drobną, bladą istotkę otoczoną aureolą wilgotnych włosów. Ich ciche oddechy wtapiały się w resztę hałaśliwych dźwięków lasu.











by Marresa

by Marresa









Wybaczcie, że to musiało tak długo trwać, ale wypadło wiele różnych ważnych, nieprzewidywanych rzeczy, no i niestety ,,100 lat po centrum handlowym” na tym ucierpiało :C Mam nadzieję, że nie będzie już więcej takich przykrych niespodzianek i będziemy mogły nadal kontynuować nasz dwutygodniowy cykl dodawania rozdziałów. Ten oto post został wyjątkowo napisany przez nas obie, ponieważ nie dałam rady napisać go sama z wyżej wspominanych powodów, ale trzymajmy się oficjalnej wersji, że niby zrobiłyśmy tak specjalnie w ramach rekompensaty XD Oczywiście tradycyjnie rysunki tyle, że tym razem… nie rysowane przez nas! :D Jestem nadal taka szczęśliwa, choć dostałyśmy arty już dosyć dawno. Oby tak dalej czytelnicy! Bo zaczynają mi się już zapasy rysunków kończyć i nie ma już za bardzo z czego wybierać. Licznik wyświetleń nabił nam niedawno 9600 ;D, komentarze niestety nie dobiły do dwusetki, ale  być może pod tym rozdziałem się uda. Oczywiście autor 200-ego komentarza tradycyjnie dostaje możliwość zadania nam dowolnego pytania odnośnie fabuły, które może wysłać na e-maile (chomiczynka6@o2.pl i litlit@.op.pl) Co do ankiety to niestety nie mogę zdać sprawozdania, bo wyświetla nam 0 głosów, ale wy pewnie możecie zobaczyć (jeśli kogokolwiek to w ogóle interesuje). Także tego… miłego czytania! :)  Bagheera (i Litka)

10 komentarzy:

  1. Witaj,
    Informuję, że Drina zrezygnowała z oceniania, w związku z czym Twój blog znalazł się w wolnej kolejce. Jeśli chcesz skrócić czas oczekiwania na ocenę, wybierz inną oceniającą.
    Pozdrawiam! (Shiibuya)

    OdpowiedzUsuń
  2. Hej! Z góry bardzo przepraszam, że tu, ale chciałam by wiadomość została przeczytana jak najszybciej.

    Musiałam chwilowo "zawiesić" Poziom Krytyki. Ma on włączoną opcję oglądania tylko przez zaproszonych widzów. Nie potrwa to zbyt długo, jednak chciałam uprzedzić, żeby później nie było zdziwienia i rezygnowania z recenzji itp.

    Jeśli chcesz żebym umożliwiła Ci oglądanie bloga już teraz wyślij mi maila ze swoim adresem na ten adres: poziom-krytyki@wp.pl

    Pozdrawiam i przepraszam za kłopot!
    http://poziom-krytyki.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  3. Witajcie. Z tej strony Alissa z Ostrza Krytyki. Chciałabym przekazać, że ocena Waszego bloga została opublikowana pod postem 226. Serdecznie zapraszam do zapoznania się z nią. Pozdrawiam. :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Witam! Informuję, że ocenę Waszego bloga możecie przeczytać tutaj: http://niebieskim-piorem.blogspot.com/2014/07/ocena-bloga-100-lat-po-centrum-handlowym.html
    Maewen - niebieskim-piorem.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  5. Witam,
    Na Twoim blogu od dawna nie pojawiła się żadna notka. Czy wobec tego mamy go oceniać? Jeśli tak prosimy o odpowiedź pod Poczekalnią w ciągu najbliższego tygodnia (przypominamy, że aktualnie Twój blog znajduje się w wolnej kolejce). W przeciwnym razie wystawimy odmowę.
    Pozdrawiamy! (Shiibuya)

    OdpowiedzUsuń
  6. Witam! W imieniu swoim i całej Załogi ocenialni Shiibuya z przykrością informuję, że właśnie ukazała się odmowa oceny Twojego bloga. Zapraszam do zapoznania się z notką oraz do ponownego zgłoszenia. Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  7. Witam! Z racji tego, że Phantom nie jest już oceniającą, Twój blog zostaje przeniesiony do Wolnej Kolejki. Pamiętaj, że każdy ma swój numerek i w razie chęci przeniesienia się, na pewno nie trafisz na koniec kolejki. http://o-pieprz.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  8. Hej,
    Bardzo fajne opowiadanie. Dodaję do obserwowanych :) Zapraszam też do mnie. Co prawda to nie opowiadanie, ale może Ci się spodoba:
    http://julietlovesyouaremydestiny.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  9. Uprzejmie informuję, że zostałyście nominowane do Awarda.
    Więcej informacji na 49igrzyska.blogspot.com
    (Echo odbija się od ścian kompletnie pustej sali).

    OdpowiedzUsuń
  10. Cześć! W związku z tym, że ostatni post jest sprzed 2016 roku, proszę o wiadomość na naszym blogu czy wciąż czekasz na ocenę. Na odpowiedź czekamy do 6 maja 2016.

    Pozdrawiam,
    Mediate (http://o-pieprz.blogspot.com)

    OdpowiedzUsuń

Proszę o wymyślenie sobie jakiegoś pseudonimu i konsekwentne używanie go komentując nasze posty!!! To bardzo ułatwi nam życie!
Dziękuję!